Home klimmenboulderenSkiën+Boarden  biken  groepen  kids    shop  zaalhuur
Rock Steady Home  

2005 - Oud - Nieuw - 2006

24 December, Zaterdag,

Gereden van Amsterdam naar Zuid Frankrijk. 1400 km in 12 uur prima. Genoeg tijd om over van alles en nog wat na te denken. Twee teksten van de tram gisteren bleven bij mij hangen. De aankondiging dat de zesde voedselbank van Amsterdam was geopend, in Noord. Dit is natuurlijk niet iets dat blijft hangen maar de woorden 'arme gezinnen' zit al een dag in mijn hoofd. Dit is een stuk taal dat ik me uitsluitend uit de woorden van mijn oma kan herinneren. Alsof het verleden je in het gezicht kijkt. En de aankondiging in de tram van de zoveelste Millionairs Fair. Het is een vreemde tijd waar we in leven. Vandaag zijn wij rijk, voor twee weken weg naar het Zuiden.

25 December, Zondag.

Europa is eerste Kerstdag aan het vieren, wij zijn in Theoule sur Mer. We hebben de mogelijkheid om in een heerlijk huisje de vakantie door te brengen. Theoule bevindt zich aan de Franse Riviera tegenover Cannes. In de komende 2 weken gaan we in de buurt klimmen, wandelen en weg zijn van alles wat ons elke dag bezig houdt. Het is de eerste dag en niet al te best weer. Dus klimmen we in de buurt op wat 'mindere' rots, op Cap Dramont. We rijden langs de kust van de Esterel naar Agay, dan rechts naar de haven van Cap Dramont. Klimmen op een soort rood graniet waar het hier vol mee staat en de Esterel beroemd om is. Niet te moeilijk maar toch nog een 6c. We blijven niet zo lang, er is geen zon en later op de dag wordt het te koud om te klimmen. Een aanrader en misschien de enige echte route onder de vuurtoren, Pillier du Soleil, 5c. Beneden in een half grotje zit nog een aardige 7a. De rest, tja, het zit er, dus als je er bent, klim het toch maar, goed voor een dag met de zee op 5 minuten.

26 December, Maandag.

Het is best redelijk weer en, ondanks dat we hier al een paar jaar komen, zijn er een aantal gebieden die we nog niet hebben gezien. Vandaag Gourdon, een gebied waar we al lang naar toe willen. Achter Grasse een aantal bochten door en parkeren bij een steengroeve. Naar beneden lopen en een lange niet al te hoge wand, negentig graden, niet helemaal onze specialiteit. Wie weet. Klimmen een 6a, een fraaie 6b+. Wat nu, het is niet al te makkelijk, toch iets zwaarders proberen?. Phff, we weten het niet, we lopen vervolgens nog wat opzij, langs een oud touw, naar een wat lager punt en komen onder een nieuw wanddeel. Le Bronx, mooi, loodrecht met verdonesque grepen, een mooie 6a en dan natuurlijk de route van de secteur proberen. Een hele mooie 6b+, onmogelijke instap en een moeilijke uitklim. We klimmen prima en eindigen met een route die je zeker moet doen als je hier ook een keer komt, links naast de Bronx in de hoek. Pervers Pepere, de perverse peper, heeft inderdaad wat peper in het einde. De enige steile route. Althans het begin, maar voor mij al genoeg om er in te stappen. Met een beetje rotskruipen in de tweede helft, toch mooi.

27 December, Dinsdag

Vandaag terug naar ons "thuisgebied", Peillon, achter Monaco een beetje in het binnenland. We rijden over de grote peage door alle tolpoortjes richting Italie. Ondanks alle testosteron, is het blijkbaar meer emotie dan rijden. Met 120 km rij je hier als Nikki langs de meeste Testarossas en Lamborginis. En dit is niet het volgende model La Sportive schoen. Wie weet is het dan toch niet de bedoeling om met deze auto snel te rijden. Ook wel logisch, dan zie je ze niet goed genoeg en dat zou zonde zijn J. In een record tijd parkeren we en lopen we naar de rotsen. We doen 8 routes in de volgorde van, makkelijk - moeilijk - makkelijk. Maar dan komt de kou, Le Grand Froid, komt eraan. Mutsen op en handschoenen aan, op tijd naar boven. Morgen de beroemde en gevreesde rustdag, de plannen worden al gemaakt door Daniella. Wandelen.........

28 December, Woensdag

In voorgaande jaren aten we vaak een ontbijt op ons kleine balkon, buiten in de zon. Vandaag kijken we snel naar buiten om te zien of het kan. Ik stap naar buiten en wordt haast meegesleurd door de meest woeste en koudste storm die je je kan voorstellen. Het nieuws maakte al met veel Frans theater melding van het weer dat zich boven Frankrijk ontrolde. Een klein hoekje heeft geen sneeuw en daar zitten wij, maar geen getreur, 110 km/h Mistral en een graad of 5 onder nul. Onze alpine training komt eraan, nu nog een leuke wandeling uitzoeken.

Vanaf Col de Vence lopen we, gewapend met het twintig jaar oude gidsje, deel van de inventaris van het huisje, omhoog. En kunnen het voor het eerst niet vinden. Wie weet is het gewoon te koud om eens rustig te gaan lezen waar we zijn. Geen Gazoduc, een route a droite naar beneden, die er blijkbaar toen niet was en we staan in een dorp die duidelijk niet tot de route behoort. In een keer terug, we maken nog een slinger om er wat van te maken en duiken na ruim 3 uur achter een warme wijn.

29 December, Donderdag

De wind is gelukkig weg. Ondanks het voortreffelijke weerbericht van de tv-mevrouw met het leuke rokje. Die ons nog een goede 70 km/u voorspelde. Koud is het nog steeds en in het achterland ligt sneeuw. De toppen van de Alpes Maritieme zijn wit, de grote boten in de havens trouwens ook. We gaan weer naar Peillon, uit de wind in de zon. De grond knispert onder onze voeten, het is strak blauw en de wind is weg. Ondanks het goede weer zijn de grepen amper vast te houden, we verkassen drie keer om de zon te volgen. Van links naar rechts. Last but not least, 7a. Speciaal voor mensen met goede vingers en voor diegene die een afgetrapt treetje als een genot zien, blijkbaar een passage waar veel in gevallen wordt. Roc Ebranlé. Als we vertrekken eten we een broodje en zien de zon ondergaan. Ik maak foto's ondanks het commentaar dat dat te afgezaagd is, dus bij deze.

30 December, Vrijdag

Voor het eerst in vele jaren naar la Turbie, de rotsen boven Monaco. Daar staan we dan. Letterlijk en figuurlijk boven de rijkste mensen ter wereld. Letterlijk uitkijkend over de stad. Figuurlijk als rijkste mensen van de wereld met alleen een gordel en touw op de nek en wat te eten in de rugzak, rijker dan de rijkste mensen. Wat een contrast! Het is voor mij lang geleden dat ik hier ben geweest en ik weet niet echt de weg meer te vinden. We dalen uiteindelijk links een helling af die onder de wand uitkomt. Het is koud, snel uit de zon maar we houden vol. Geluk vraagt wat inspanning en hier en daar wat kou, dat is wel gebleken. Moeilijk, oldschool, niet al te steil en heel echt.

31 December, Zaterdag

Laatste dag van het jaar, iets waar wij niet echt iets van merken. Terug naar La Turbie, nog wat meer verkennen en kijken of we een plek in het schamele zonnetje kunnen vinden. Face Ouest, wil proberen nog wat te doen en stap aan het einde van de dag in een 7c die er wel aardig uitziet. Maar in een wereld waar niets gratis is, is ook hier geen uitverkoop aan de gang. Na drie passen stranden de aspiraties, een dikke lolotte, aan een niet al te beste Gaston en over is het verhaal. Ik kan de pas ook na veel proberen niet, dus dan maar de rest doen. Daniella bevriest in de tussentijd en verandert in een lopende, thee drinkende, ijspegel. Ik klim de rest, makkelijk, ach, mijn armen doen zo'n pijn dat ik op het einde nog van een hand diepe greep afval. Maar ja, ook als ik de onderkant nog een keer probeer kan ik de pas niet maken. Het is geen wereld van kadootjes, ook niet op de laatste dag van het jaar. De champagne laten we maar niet wachten tot middernacht. We eten en drinken een heerlijke avond tot aan 12.10 en gaan naar bed, en ja een beetje dronken dat hoort er bij.

1 Januari 2006, Zondag

Het is de welbekende rustdag en we gaan op weg naar een berg. Een beetje bergbeklimmer hoort op de eerste dag van het jaar een berg te beklimmen. Dus. De Mont Vail, 1541 meter hoog boven de Middelandse Zee uit. In het dorp staat een prachtig bordje, 2h, tot de top. We lopen tussen de wolken door omhoog en komen boven de wolken die zich aan de kust hebben vastgeplakt. We eten nog wat in de zon en komen langs de noordkant van de berg op een vastgevroren paadje en later in de sneeuw. De laatste haarspeld bochten in het pad gaan steil omhoog en zijn waarschijnlijk geen plezier als het de terugtocht moet worden. Bovenop gekomen is het een heerlijk, 360 graden, uitzicht over de witte toppen in het achterland en de wolken aan de kust. De afdaling gaat over een lange weg aan de zuidkant van de berg en is puur plezier. We lopen in de zon genietend van de eerste dag van het jaar naar beneden op zoek naar een nieuw vogeltje voor de verzameling. Het blijkt de vallei van de 1000 vinken te zijn. Als we beneden het dal in lopen krijgen we nog een extraatje: Kuifmees - Staartmees - Grote Lijster - Winterkoninkje.

2 Januari 2006, Maandag

Casper en Rogier zijn ook in het zuiden en we spreken af om een dag in Peillon te klimmen. Luchtvochtigheid op de dagelijks bekeken barometer (alles boven de 1020 mBar maakt ons gelukkig) wijst een ontstellende 23% aan. De horizon is oneindig en bij een enorm cruiseschip op het midden van de zee is met het blote oog het aantal verdiepingen te tellen. Als we naar beneden lopen op weg naar de rotsen zien we Cas aan de overkant klimmen.

We praten met hulp van de natuurlijke echo alsof we naast elkaar staan en spreken af Derniere le Bloc. In de zon. Uit de wind. Goed gezelschap, leuk om de mannen te zien. Ze zijn net terug van een sneeuwtrip naar St Anton in Tirol, met de tent. Ging prima, een graad of -10 in de avond, maar met een moderne slaapzak en een goede tent is dat de klimmanier om op wintersport te gaan. Maar het is duidelijk dat een uurtje in de zon goed doet en ze ontdooien bij het lekkere weer.

2 Januari 2006, Maandag

Casper en Rogier zijn ook in het zuiden en we spreken af om een dag in Peillon te klimmen. Luchtvochtigheid op de dagelijks bekeken barometer (alles boven de 1020 mBar maakt ons gelukkig) wijst een ontstellende 23% aan. De horizon is oneindig en bij een enorm cruiseschip op het midden van de zee is met het blote oog het aantal verdiepingen te tellen. Als we naar beneden lopen op weg naar de rotsen zien we Cas aan de overkant klimmen.

We praten met hulp van de natuurlijke echo alsof we naast elkaar staan en spreken af Derniere le Bloc. In de zon. Uit de wind. Goed gezelschap, leuk om de mannen te zien. Ze zijn net terug van een sneeuwtrip naar St Anton in Tirol, met de tent. Ging prima, een graad of -10 in de avond, maar met een moderne slaapzak en een goede tent is dat de klimmanier om op wintersport te gaan. Maar het is duidelijk dat een uurtje in de zon goed doet en ze ontdooien bij het lekkere weer.

3 Januari 2006, Dinsdag

Met het gezelschap naar Big Ben, de grote grot in la Turbie. Het lijkt wat warmer. Plan is om Pestilence (7c+) te proberen, maar als we beneden komen is er wederom sprake van een micro pool gebied. De wind scheert langs de col en het volledige arsenaal van Daniella's kleding is meteen uit de rugzak. De heren, Cas & Rogier, weten wanneer het genoeg is. We eten wat in het restant van de zon en spreken af om straks Vin Chaud te drinken in de bivak grot. Voor ons is de d ag nog niet klaar. We hebben het touw laten hangen en klimmen in toprope vanwege de kou nogmaals de laatste route die we hebben gedaan. Om het af te maken probeer ik wat in een 7b+, die na wat rusten, nog lukt ook. Nu snel naar boven, de mannen hebben hun intrek gedaan in het beproefde Nederlandse onderkomen voor klimmers in Monaco. Een van de grotten is een prima plek om te verblijven en met een vuurplaats en een tent is het er ondanks de kou goed toeven. We warmen de wijn op, volgens het biologische recept moet er een halve liter water bij, dat slaan we maar over, kruiden erin, suiker en citroen, wachten. Cas weet hoe hij zijn gasten moet verwelkomen, Chevre Chaud van het kampvuur. In stijl. De wijn is warm en het vuur warm genoeg. We praten en zitten rond het vuur. Laat in de avond keren we terug, eten wat en duiken in bed.

4 Januari 2006, Woensdag

Als we opstaan is het de mooiste dag tot nu toe. We zijn niet vooruit te branden en ook al hadden we gisteren het idee om naar St Jeannet te gaan. De ideeën veranderen als sneeuw voor de zon terwijl we in korte broek een haast zomers ontbijt eten. Een echte rustdag, we lezen, drinken thee en koffie. Gaan in de middag naar het dorp om in de haven van de laatste zon te genieten. In de afgelopen dagen veel gelezen over de geschiedenis van de Alpen, en dan natuurlijk de geschiedenis van klimmen in de bergen. Op Klimmen op de Matterhorn waar uiteindelijk Whymper de eerste was die boven kwam. Maar met name over een Engelse wetenschapper met de naam Tyndall die, naast het feit dat hij een van de bekenste wetenschappers uit die tijd is en die vaak in één zin met Darwin, Huxley en Faraday wordt genoemd, ook een van de beste klimmers van zijn tijd is. Alle mogelijke toppen als eerste gedaan met als hoogtepunt de Weishorn in 1861. Helaas niet als eerste op de top van de Matterhorn maar die akelige Whymper. Voel altijd een zwak voor de held die net niet op het hoogste treetje komt te staan. Ben daarin zoals de Japanners die een grote liefde hebben voor diegene die het net niet maken maar alles er voor hebben gegeven.

5 Januari 2006, Donderdag

Lange route op de grote wand van St Jeannet. We willen het nieuwe gidsje kopen en worden doorgestuurd naar de pizzeria. Om half tien gelukkig al open en natuurlijk een klimmer, we kopen het gidsje en vragen wat info. "La Locco et La Prouve, dat is prachtig". OK. Wij omhoog, door een diepe watergeul tot onder de wand. We struinen wat door de gebruikelijke bush, en vinden de instap van de route. Ik klim de eerste touwlengte, niet echt makkelijk voor een 5. Origineel klimmen door een spleet waar totale generaties een sport van hebben gemaakt. Duwen, trekken, voet links en een voet rechts. Moet denken aan de instructies van Dominique Suget, één van de meesters van Chamonix en de Verdon. Heeft in de afgelopen tien jaar alle grote klasiekers gesoleerd. Spleet klimmen is heel erg makkelijk. Je moet alleen aan het idee wennen dat als je niet vooruit of achteruit kan, dat dat prima is, gewoon blijven zitten en wachten. Boven mijn hoofd word het erger. Het rotsworstelen is begonnen, schrapen, schuren, schouders, rug, heupen en knieen komen goed van pas. Ik zie Daniella zich omhoog vechten en weet dat dit niet een simpel gaat worden. Na een uur staan we op 50 meter van de grond. Het is koud, lastig en we gaan dit vandaag niet doen. Voor het eerst dat we samen toeren klimmen zeg ik niet dat we doorgaan. We moeten nog 8 lengtes klimmen en er komen nog 6b's en 6b+en. Aftouwen terug naar het dal, niets aan te doen. Heel blijven en terug keren. Als we op de grond staan is het weer niet al te best meer. Na onze wonden te hebben gelikt klimmen we een paar uur beneden in de kou.

Laat in de avond lopen we terug het dorp in. Zoals in elk Frans dorp staat er een mooi 1e Wereldoorlog monument. We staan lang stil. Tellen 60 mannen van het dorp die in die paar jaar zijn vertrokken en niet meer zijn teruggekomen. Ondanks dat het lang geleden is, is het moeilijk voor te stellen dat een dorpje, zo klein, zo veel mensen verliest. Daniella leest Grijze Zielen van Philippe Claudel waarin de gekte en onwerkelijkheid van die oorlog worden beschreven. We praten over hoe dichtbij dit alles nog is en hoe mooi het is om met een rugzak op uit de rotsen terug te lopen terwijl dit voor ons ver weg is. En over hoe dichtbij en hoe weinig er is veranderd voor een groot deel van de wereld. Rijkdom is waarschijnlijk vrede en een paar rotsen om vast te houden.

6 Januari 2006, Vrijdag

Met ons nieuw verworven gidsje willen we naar Castillon. Steil, hard (alles 7 en zwaarder) en wereldberoemd vanwege onder andere een Nederlandse onsight in een moeilijke route. Maar voor ons ver weg. We moeten ongeveer 1œ uur rijden om er te komen. We rijden de bochten richting Italïe richting het Oosten. Plannen zijn er zoals je weet voornamelijk om te veranderen en dat doen we dan ook. Daniella heeft zin om een dag serieus voor te klimmen iets waar ze na haar kapot gevallen enkel landzaam maar zeker weer beter in wordt. Dus, niet naar Castillon. Het wordt dus nogmaals een dag Peillon. Ik werk goed door als setjes inhanger en route controleur. In een paar uurtjes klimmen we 150 meter voorklimmen voor Daniella bij elkaar, waaronder een 6c om het jaar goed te beginnen. We gaan terug zonder dat er wordt nageklommen, voor het eerst. En een paar mooie routes rijker. Morgen staat Castillon weer op het programma. Kijken hoe dit gebied, zo in de mode, eruit ziet. Steil, breed en waarschijnlijk veel donsjassen. Zie altijd een beetje op tegen te veel klimmerrs in een gebied. Voel me vaak niet zo op mijn gemak als er veel mensen zijn. Al is het natuurlijk prachtig om klimmers te zien die van alles proberen en doen. We gaan gewoon lekker aan wat grepen hangen en het is meestal niet voor niets dat het 'a la mode' is.

7 Januari 2006, Zaterdag

Het waait als nooit te voren. Althans voor dit jaar dan. De plannen gaan (weer) om en we eindigen waar we begonnen zijn. Een beetje zoals het hoort. Full Circle. Cap Dramont, er zit een kleine grot waar we een keer een aantal 7's hebben gedaan. Overhangend, redelijk beschut. Een aantal uur uitwaaien op onze laatste dag van de trip. Morgen rijden we terug. Het is warmer dan in de afgelopen weken en dat is maar goed ook want met deze wind was het anders niet te doen geweest. We warmen op in een 7a+. Kort, een meter of 18 en vraagt veel van de dingen die D niet als beste beheerst. Hangen er wat, waarna Daniella alle passen kan klimmen. En ik hem klim. Na een onmogelijk pas in een andere route voelt het nog niet af voor de dag en voor de trip. Ik doe een 7b in een keer, had hem wel al een keer eerder onsight gedaan. Maar het gevoel is er niet anders om. Klim snel en rustig door de problemen en voel met prima. Denk dat klimmen in een fris briesje op de laatste dag het mooiste is wat een mens kan doen en clip het relais. Laat maar zakken, hoe vaak zal ik dat al hebben gezegd. Na zo veel jaar klimmen maakt het nog steeds niet uit of het een 5+ of een veel zwaardere route is. Klimmen is in het moment leven, in het nu, geen toekomst geen verleden. Het geluk en de rijkdom van iets zo simpels als je voeten omhoog zetten en proberen de volgende greep vast te houden. Mooier is er niet.

Na twee weken weg van de wereld, terug naar dat wat de wereld is. Ik hoop dat ik lang het plezier en het positieve gevoel van zo weinig, wat zo veel kan zijn, met me mee kan nemen.

Tot snel, voor een nieuw avontuur.

Bart Korff en Daniella de Wit.